enyxynematryx

เกรียนไฉ่มิ่งเหลียง

leave a comment »

ความทุกข์ของ(หมา)กะทิ

สองชั่วโมงสิบห้านาทีที่แทบไม่มีการพูดจา เริ่มต้นด้วยความเหี้ยมหาญกับภาพผู้หญิงสางผมอยู่อย่างนั้น หวีๆไป เหมือนจะพอ แต่ก็หวีต่อจนหมดไป 5 นาทีโดยคนดูก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร จากนั้นก็หันไปกล่าวถึงมนุษย์ป้ายโฆษณาสองคน ปักหลักอยู่บริเวณสี่แยกแห่งหนึ่งในไทเปท่ามกลามกลางการโหมกระหน่ำของฟ้าฝนและยวดยาน เพื่อประชาสัมพันธ์โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ขณะที่ตึกร้างตระหง่านกุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของหนัง

ภาพความอ่อนโยนและเสื่อมทรุด ลมฝน ผู้คนที่จ้ำผ่านไปผ่านมาโดยไม่เหลียวแลชีวิตทุเรศทุรังของคนชั้นล่างครอบครัวหนึ่งราวขยาดแขยงวิญญาณเร่ร่อน(หรือที่เราเห็นคือภูตผี) ท่วงทีหงอยเศร้าที่แทรกซึมอยู่ในทุกอากัปกริยาเป็นเศษเสี้ยวให้เราถอนตัวไม่ขึ้นจากเรื่องราวที่ขาดหาย ความอาดูรต่อวัฒนธรรมชาวบ้านดั้งเดิมทอดถอนใจอยู่ในหัวกะหล่ำ ภาพภูเขา เพลงจีนเดิมปลุกใจที่พ่อร้อง ไม่ใช่แค่อาหารหลักสามมื้อ ในหนังนั้นบางครั้งความหิวโหยก็ตราตรึงยิ่งกว่าความอิ่มหนำ อ่านทั้งหมด

ไฉ่ชงเคี่ยวรสเหงาด้วยจริตจิตรกร

ชีวิตเป็นเรื่องตลกในสายตาของไฉ่ เพราะเขามองว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ มีทั้งความเหินห่างและ แปลกแยก กับ ความผูกพันและ เยื่อใย ผนึกอยู่คนละด้านของเหรียญอันเดียวกัน ผู้คนมากมายตกอยู่ ณ ก้นเหวแห่งความอ้างว้างเพราะลืมคิดไปว่า ห่างออกไปเพียงชั่วองคุลีมีคนไม่น้อยรอคอยจะสานสัมพันธ์กับตนอยู่ทุกลมหายใจ

การคลี่คลายเรื่องราวของหนังจะมาในรูปความเหงาที่ถูกเก็บกับกักจนถึงขีดสุดแห่งศักยภาพและปลดปล่อยออกมา พลังถาโถมจากความเหงาจะพัดพาเรื่องราวถลาไปข้างหน้าสุดแรง และกวาดทึ้งตะกอนเงื่อนปมทั้งหลายลอยตัวขึ้นมาเหนือผิวพื้นเรื่องราว จนนำความกระจ่างมาสู่หนังโดยพลัน ฉากเศร้ามหันต์ที่สะท้อนวิธีคิดดังกล่าวได้เป็นอย่างดี คือ ฉากจบอันเป็นฉากแห่งความทรงจำของ Vive l’Amour กับภาพเมย์ หลิน(May Lin) (รับบทโดย หยาง กุ้ย เหม่ย – – Yang Kuei-Mei)ร่ำไห้ฟูมฟายอยู่ในสวนสาธารณะยาวนานถึง 6 นาที ไม่มีเหตุผลไม่มีถ้อยบรรยายใด ๆ สำหรับการแช่กล้องจับภาพผู้หญิงคนหนึ่งในสภาพจมน้ำตาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาเนิ่นนานขนาดนั้น แต่ที่เป็นเช่นนี้ได้ก็เพราะไฉ่ไม่ต้องการเพียงจะให้ข้อมูลแก่คนดูอย่างขอ(ให้จบ ๆ )ไปเสียที แต่หมายให้คนดูได้อยู่กับเธอ ในห้วงเวลาและสถานที่นั้น ๆ และซึมซับทุกอณูความรวดร้าวที่หลั่งรินออกมาพร้อมน้ำตาแต่ละหยาดหยดของเมย์ ศิลปะแม่ไม้อันน่าพรึงเพริดในการมัดมือชก(ที่จริงต้องเรียกว่าการปู้ยี่ปู้ยำความรู้สึกอย่างไม่ยั้งมือ)คนดู เช่นนี้ ฉีดความระกำซ่านซึมสู่ก้นบึ้งห้วงคำนึงของคนดูจนยากจะถ่ายถอน อ่านทั้งหมด

บ่ายวันนั้นที่ไต้หวัน ตราบรัตติกาลนี้ที่ปารีส

อารมณขันที่เบ่งบานอยู่ในแต่ละกรอบภาพมาจากการทำงานของกล้องที่ปักหลักคอยเก็บภาพพฤติกรรมของตัวละครซึ่งมีความสืบเนื่องและคลี่ขยายในแต่ละฉากตอนสูงมาก การที่กล้องตั้งมั่นอยู่กับที่ และคอยกรอบภาพไม่ให้ตัวละครหลุดรอดจากรัศมีการจับจ้องของกล้องไปไหนเป็นเวลานาน ๆ ก่อเป็นความอึดอัดที่ทบทวีงวดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาของหนังทอดยาวออกไป ไม่แต่เท่านั้น Time ประกอบด้วยฉากตอนที่มีอัตราเร็วเร่งแตกต่างกันและในแต่ละฉาก-ตอนมักเล่นงานคนดูด้วยลูกส่งท้ายซึ่งทำคนดูยกมือตบอกผางได้ทุกครั้งไป อ่านทั้งหมด

Written by enyxynematryx

June 10, 2002 at 1:52 am

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s