enyxynematryx

ประชุมพงศาวดารแม่พระ-นางมาร

leave a comment »

แม่พระสะบักสะบอม

break-001แม้เรื่องราวจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ Central Station งานค.ศ.1998 ของผู้กำกับวอลเทอร์ ซัลเลส(Walter Salles) และ Breaking the Waves ของผู้กำกับลาร์ส ฟอน ทริเอร์(Lars Von Trier) กลับมีสายแร่แก่นความคิดเรื่องการล้างบาป(redemption)หนาแน่นไม่แพ้กัน โดยมาในรูปของการตีความการล้างบาปด้วยการตั้งข้อสงสัยต่อเนื้อแท้ของการล้างบาปและบทบาทของผู้ไถ่บาป ที่สำคัญคือลำหักลำโค่นการลูบคมและยั่วแย้งแนวคิดเทววิทยาของคริสตศาสนาจักรอันส่อเจตนาท้าท้ายหลักการพื้นฐานว่าด้วยการล้างบาปในหนังทั้งสองเรื่อง

Central Station เป็นหนังแนวคู่หูตะลอนทางหลวงโดยมีถิ่นอีสานของบราซิลเป็นท้องเรื่อง ส่วน Breaking the waves เป็นเรื่องราวในเมืองเล็ก ๆ หมักฝนทั้งปีทั้งชาติแห่งหนึ่งแถบชายฝั่งสก็อตแลนด์ แม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นคนละซีกโลก แต่หนังทั้งสองเรื่องต่างมุ่งลูบคมแนวคิดดั้งเดิมว่าด้วยการไถ่บาป พร้อมทั้งเสนอทางเลือกในการทบทวน เนื้อหาของหนังทั้งสองเรื่องใช้เรือนร่างน่วมเน่าของของสตรีเป็นสัญลักษณ์/จุดร่วมสำคัญ และตอกย้ำคติอิตถีนิยมเทววิทยา(feminist theology)ในเรื่องการไถ่/ล้างบาป การไถ่/ล้างบาปในชาติภพปัจจุบันมากกว่าตั้งจิตถึงการพลีชีพขึ้นสวรรค์ แม้ในเส้นทางท้าทายและสังคายนาคติดังกล่าวในหนังสองเรื่องนี้จะมีทั้งส่วนคล้ายคลึงและแตกต่าง อ่านทั้งหมด

แม่พระกะโปโล

spirit-003อาจกล่าวได้ว่าแม้นางเอกของมิยาซากิจะเป็นนักสู้แต่ก็ไม่อยู่ในสายตาอิตถีนิยม พวกเธอไม่มีแววว่าจะแบ่งเขาแบ่งเรากับผู้หญิงด้วยกัน อีกทั้งก็ไม่เอาเรื่องสิทธิสตรีมาเป็นอารมณ์ สถานภาพของพวกเธอเป็นขั้วตรงข้ามกับภาพแม่แบบของหญิงสาววัยเจริญพันธุ์ (คุณแม่จอมจู้จี้ นางตัวแสบ) ออกจะลักเพศ แต่อยู่ในกรอบของการ์ตูนวิทยาศาสตร์อันมีจุดใหญ่ใจความอยู่ที่วีรกรรมเหล่ามานพ(shonen) การพิชิตอธรรมของเพศชาย ปมขัดแย้งจึงไม่ได้เกิดจากประเด็นของเพศ(หญิงกับชาย) แต่เกิดจากวัย(หนุ่มสาว กับผู้ใหญ่) และก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างจากจินตนาการถึงความห้าวหาญมุ่งมั่นของคนรุ่นใหม่ เสริมแต่งด้วยจินตภาพถึงการก่อหวอดของคนรุ่นใหม่ อ่านทั้งหมด

แม่หม้าย แม่พระ ตระลาการวิบัติ

widow-11อาณาบริเวณที่หนังเข็นแม่หม้ายตัวจริงมาดับเครื่องชนแม่หม้ายนัยประหวัดอย่างจัง คือ ปมรองว่าด้วยการตั้งท้องของหม้ายสาวที่ออกุสต์มีใจไปสู่สมด้วย ความหมายที่แนบอิงอยู่กับการตั้งครรภ์ของแม่หม้ายของจริงคือ การผลิต ขณะที่การประหารอันเป็นสันดานของแม่หม้ายนัยประหวัด(กิโยตีน) คือ การทำลาย เท่ากับหนังเสี้ยมเหลาสองคุณค่าที่ตรึงติดอยู่ในกิจกรรมซึ่งให้ผลตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงของสองสิ่งที่มีชื่อเดียวกัน เดินหน้าเข้าประสานงากันด้วยเจตนาร้ายลึก

คมคิดสุดท้ายที่บทหนัง The Widow ปล่อยแล่นฉิวลงมาบั่นคอกิโยตีน ก็คือ คำบอกเล่าของมาดามลา เกี่ยวกับการประหารออกุสต์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ตอนหนึ่งเธอทวนความทรงจำว่า เจ้าหน้าที่และเพชฌฆาตต้องเอาขวานมาสับลงไปที่คอของออกุสต์ด้วยซ้ำกว่าจะกุดหัวเขาได้สำเร็จ เพราะใบมีดกิโยตีนไม่อาจเด็ดหัวออกจากร่างเขาได้ในคมเดียว ถ้อยรำพึงจากหัวใจมาดามลาสะท้อนทัศนคติด้านลบของหนังต่อสถาบันการลงทัณฑ์และกลายเป็นคลื่นความคำนึงที่เขย่าคลอนความศักดิ์สิทธิ์ซึ่งติดตัวกิโยตีนอยู่จนไม่เป็นองค์ เพราะไม่ว่าจะก่อกำเนิดมาด้วยภูมิปัญญา และ ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในวงราชทัณฑ์ชั้นสูงเพียงใดมาก่อน แต่ท้ายที่สุดคมของมันก็ไม่อาจเอาชนะหรือแบ่งแยกเลือดเนื้อที่ชุ่มโชกอิ่มเต็มด้วยความดีงามที่มาดามลา-ผู้บัญชาการ ช่วยกันหว่านเพาะปลูกฝังให้แก่ออกุสต์ อ่านทั้งหมด

ร่วมผจญภารกิจปลุกผีสุขีนครกับแม่พระคนล่าแห่งปารีส

ภาพและบรรยากาศปารีสในความทรงจำเก่าก่อนไม่เพียงกลับมาโลดแล่นมีชีวิตชีวาอีกครั้งเพื่อสนองตัณหาผู้กำกับ ด้วยศักยภาพของเทคโนโลยีดิจิตอล กลิ่นอายไม่พึงประสงค์และภาพอุจาดอันเป็นซากสวะสั่งสมในห้วงกาลเวลา แม้แต่กองขี้หมาก็ถูกกำจัดออกไปจาก Amélie จนเกลี้ยงเกลา กล่าวได้ว่า การเนรมิตปารีสอันผุดผ่องและต้องตามโหงวเฮ้งในงานกวีสัจนิยมแห่งศตวรรษ 1930 ถือเป็นความสำเร็จเหนืออื่นใดของเฌอเนต์และเป็นการประกาศศักดาครั้งสำคัญของเทคโนโลยีดิจิตอล ทั้งยังเอื้อประโยชน์แก่การนำภาพปารีสของ Amélie ไปนับญาติเข้ากับปารีสจากภาพหนังยุคเก่าก่อน จากอพาร์ทเม็นท์ของเธอ ภาพมองซิเออร์ดูฟายเออกำลังคร่ำเคร่งกับการวาดระบายสีภาพ Le Déjeuner des canotiers ลงผืนผ้าใบคงเป็นทัศนวิสัยเจนตา  คนดูจะเกิดคับคล้ายคับคลาเหมือนว่าฉากหลังของ Le Crime de Monsieur Lange และของ Hotel du Nord จะเบียดชายคาเข้ามาในทำเลเรื่องราวของ Amélie จนดูราวกับว่าเธอเป็นตัวละครไม่จากหนังของเรอนัวร์ก็ของการ์เน อ่านทั้งหมด

อิตถีพิโรธ: แย้มกลีบโหด 5 หนังดอกไม้เหล็ก

ในรอบครึ่งทศวรรษก่อนสิ้นศตวรรษที่ 20 มีหนังฝรั่งเศส 5 เรื่องที่พร้อมใจกันทยอยสะท้อนภาพผู้หญิงในสภาวะขณะสูญเสียความมั่นคงในชีวิต และสถานภาพทางสังคมได้ชัดแจ้งและแรงในความรู้สึก หนัง 5 เรื่องประกอบด้วย Les Voleurs งานเมื่อ ค.ศ.1996 ของผู้กำกับอังเดร เตชีน(Andre Techine) Regarde la Mer หนังในค.ศ.1997 โดย ฟร็องซัวส์ โอช็อง(Francois Ozon) ติดตามด้วยงานในปีถัดมา(1998)ของเอริค ซองคา(Erich Zonca) คือ Dreamlife of Veronica  Rosetta หนังค.ศ. 1999 โดยพี่น้องผู้กำกับตระกูลดาร์ดอน(ฌ็อง ปิแอร์ – Jean-Pierre Dardenne และ ลุก – Luc Dardenne) ปิดท้ายศตวรรษโดยงานสุดร้อนแห่งปี 2000 คือ Baise Moi โดยผู้กำกับหญิง วีร์ชินี เดสปองต์ (Virginie Despentes)

หนังทั้ง 5 เรื่องนอกจากจะมีผู้หญิงเป็นตัวละครเอกแล้ว พวกเธอทั้งหมดต่างมีจุดร่วมเชิงบุคลิกภาพที่สำคัญ คือ การเป็นหญิงไร้ราก ขวางโลก จนถึงขั้นเป็นตัวระรานระบบดั้งเดิม หนังเหล่านี้เลือกถ่ายทอดปฏิกิริยาในช่วงที่คลื่นอารมณ์ของเธอทั้งหลายทะยานสู่จุดอิ่มตัว และพร้อมหยิบฉวยความรุนแรงมาเป็นเครื่องมือแก้ไขปัญหาในทุกขณะจิต และผู้หญิงทั้งหมดต่างเลือกเดินบนเส้นทางอันตราย ที่นำพาทั้งความวิบัติและเจ็บปวดมาสู่ตนเองและผู้อื่นมากน้อยแตกต่างกันไป และความแตกต่างเชิงคุณภาพระหว่างแรงขับจากฤทธิ์แค้นของสาวพันธุ์เหี้ยม กับของผู้ก่อการร้ายใจทมิฬมีอยู่น้อยเต็มที เมื่อพิจารณาจากความวายป่วงอันเป็นผลจากการอาละวาดต่างกรรมต่างวาระของเธอทั้งหลายมาเทียบบัญญัติไตรยางค์กับเหตุวินาศกรรมที่สหรัฐอเมริกา อ่านทั้งหมด

Written by enyxynematryx

October 1, 2009 at 1:33 am

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s